Reparatie

Zeker drie momenten gehad
waarop het masker viel.

Het was zo'n ultiem
oog-in-oogmoment
dat al drie jaar
uit de lucht kwam vallen.

Wat als je
er drie hebt,
vul je dan niet
het ene gat
met het andere.

Beeld

Ineens wisten we het. Hij zette gewoon een beeld neer van zichzelf.
Dit ben ik, zei hij.
Alles kun je weghakken, maar dit blijft over als je me wil prijzen.
En ik heb gezegd dat jij het bent die me moet prijzen.
Nu zeg ik weer iets.
Luister, ik heb altijd goede bedoelingen gehad.
Jij was in de gevangenis, en ik heb je bezocht.
Jij was naakt, en ik heb je gekleed.
Ik heb dat willen doen.
Dat zeg ik, dat zeg ik je bij dezen.

Daar stond hij dan, het was een beeld.
Hij had zichzelf weten neer te zetten,
en dwong precies daarmee mijn bewondering af.

Daar sta je dan, met je goede bedoelingen!
Dat is je gelukt!

Hij kneep zijn ogen dicht.
Hij boog zich voorover,
over de tafel die ons nog scheidde.
Ja, zei hij,
dat blijft van me over.
Ik heb altijd eerlijk willen zijn.
Je mag schrijven wat je wil.
Maar dat blijft wat mij betreft
overeind.
Eerlijk, dat is het,
dat wilde ik zijn,
ik heb altijd eerlijk willen zijn.
Dat zeg ik je, bij dezen.

En jij,
lezer dezes,
jij leest het,
je leest wat hij heeft willen zijn,
wat hij heeft gezegd of
willen zeggen,
wat ik heb geschreven of
willen schrijven.
Je leest het of
wilde het lezen,
het staat er,
althans,
dat was de bedoeling.

Ineens wisten we dit,
daar kwam het op neer,
zowat.



 

Binnener

Ja goed, ik neem wat meer initiatief.
Daar ben ik zelf bij.
Inderdaad, het komt uit een diepe bron.

Overigens heb ik niet het idee dat het ook anders had kunnen zijn.
Er was een overtuigende flits
die mijn zintuigen van binnenuit raakte.

Gij moet het zijn,
daartoe zette mij aan de Hoogste.
Ik getuig hiervan met heel mijn hart,
en Gij zijt het die mij tot
getuigen aanzet.

Hoe zou ik mij kunnen verweren,
hoe mij beklagen bij de rechter,
wanneer Uw oordeel
mij omschermt,
hoe zou ik kunnen berusten.

Geef mij Uw woord
en ik zal spreken tot Uw heil.
Binnener dan binnen
zal Uw woord in mij wellen,
ik zal volkomen losgaan.

Pardon

Jij was het die leefde, niet ik!

Stuipen

Hij deed alles voor me. Was er een jongen vervelend tegen mij, dan ging ik dat aan hem vertellen. Onmiddellijk greep hij in. Hij liep naar de jongen toe, wel zeshonderd meter ver, en joeg hem de stuipen op het lijf.

Zo, dat was mooi afgehandeld.

Ook toen het meisje bijna dood was van de stuipen, greep hij onmiddellijk in. Hij hield haar vast aan haar voeten buiten het raam in de winter.

Hier en daar leeft nog weer wat op.

Identiteit

Lang was ik in de ban van de filosofie van de ander.
Nu voel ik me gedwongen een zelf te koesteren.
Om het te koesteren moet je het eerst hebben.
Om het te hebben moet je erin geloven.
En je moet eraan werken.

Ja natuurlijk, het is nog steeds de ander die me naar dat verhoopte zelf leidt.
Zelfs de filosofen zijn anders geworden.
Ze laten me zien dat je door uitgebreide statistieken en preferenties heen moet.
Wat zich voordoet als oppervlakkigheid van de nieuwe generatie (geen oeuvres, geen paradoxen, geen dilemma's) is in werkelijkheid een erfenis of metamorfose van de oude filosofie.

Het is kortom een persona die zicht biedt op een verborgen identiteit,
maar dan zonder paradox.

In een laatste stuiptrekking opperde ik nog dat we Stines oproep tot twijfelen veel serieuzer moesten nemen.
Hoe er werd gereageerd? Bevestigend natuurlijk!
Ja, we moeten veel meer twijfelen!
Ja, er wordt gelukkig veel meer getwijfeld!
Wat mooi, die twijfels!

Terugkijkend zijn we wellicht door een uitgekiend trainingsprogramma gegaan om zo ver te komen. We hebben de stem van het koor opgedeeld in rollen (Griekse tragedie).
We hebben het volk uitgenodigd om te komen kijken (Dionysia).
We hebben de ene essentie achter de gezichten geponeerd (Plato).
Het volk heeft de rollen overgenomen (vroeg christendom).
De personae zijn geformaliseerd in de elite en de religie.
De geformaliseerde personae zijn afgedaald als cultuurgoed.
Nu geldt de wet: persoonlijke identiteit wordt als individuele vorm geaffirmeerd samen met de algemene, gedeelde essentie.
Wat hierin niet past wordt geplaatst als nostalgie, tolerantie, spel.

What's new?

Nieuw is het groeiende besef (bij mij persoonlijk) dat die ander wel verdomde sterk moet zijn.
Elk strijdprogramma, inclusief de oude filosofie, schiet tekort.
Er is een nieuwe bezinning nodig, een nieuw type bezinning, om dit complex te overzien, al was het alleen maar om je eraan te kunnen aanpassen.

Onvoorwaardelijk

Daar schort het dus aan, onvoorwaardelijke liefde.

Of liever, de liefde deed zich voor als onvoorwaardelijk, maar bleek op de keper beschouwd aan voorwaarden gebonden.

Het bedrog zette zich in me vast, hoewel loyaliteit toch altijd tot kernideaal was uitgeroepen, of juist daardoor, juist daardoor zette het zich vast.

Mijn eureka schreef zich vast in de cirkel, je kunt van me opaan als bedrieger, bedriegertje, zelfbedriegertje.

De onvoorwaardelijke liefde zoekt nog een object. In afwachting van een betere stel ik mezelf kandidaat.